บทที่ 100 ตอนที่ 31/4 ได้แค่คิดถึง…

ตะวันเสยผมไปด้านหลังเปิดหน้าผากที่มีเหงื่อผุดซึมเล็กน้อย เขาพ่นลมหายใจหนักๆ ทิ้ง กำลังจะกลับไปนั่งที่ม้านั่งตัวเดิมก็ต้องแปลกใจเพราะจู่ๆ เงาดำมืดใกล้กระถางต้นไม้มันวูบไหวอย่างมีชีวิต

“นั่นใคร!”

กึก!

“กูถามว่าใคร” คนแม่งยิ่งโมโหๆ อยู่ด้วย

ตะวันกำลังจะเดินเข้าไปดูหน้าเจ้าของเงาปริศนาสักหน่อย แต่เพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ